De NFL Scouting Combine is het event waarop up-and-coming talent mag laten zien wat ze in hun mars hebben. Tijdens de combine nemen atleten deel aan verschillende drills, team interviews en medicals. Scouts, coaches en general managers zijn tijdens de combine aanwezig om de nieuwe lichting aan het werk te zien.
Hoewel de combine bestaat uit een gevarieerd programma aan drills en tests, steelt een welbepaalde fysieke proef elk jaar alle aandacht: de 40-yard dash. Het opzet ervan is simpel. Elke deelnemende atleet sprint 40 yards zo snel hij kan.
De eerste 40-yard dashes werden getimed bij receivers en corners die als gunners speelden bij punts. Back in the day werd een bal ongeveer 40 yards ver gepunt. Dat komt overeen met een airtime van ongeveer 4.5 seconden. Als een gunner een 40-yard dash kon lopen in een snellere tijd dan de bal in de lucht hangt, zou die in theorie de punt return uitstekend kunnen verdedigen.
De man achter dit idee was Paul Brown. Met zijn chronometer probeerde hij manueel vast te leggen hoe snel zijn gunners tot bij de punt returner konden geraken. Daarna maakte ook de godfather van modern-day scouting, Gil Brandt, gebruik van de 40-yard dash. Brandt wilde zo de explosiviteit, versnelling en snelheid van verschillende spelerposities in kaart brengen.
Want bij de evolutie naar een meer verticaal spel is het belang van snelheid alleen maar toegenomen. Niet alleen de snelheid van gunnende wide receivers en cornerbacks, maar ook de snelheid van offensive guards, tight ends, defensive ends en linebackers is vandaag belangrijk. Scouts willen kunnen inschatten hoe snel guards kunnen pullen bij running plays, of hoe goed een tight end gebruik kan maken van de seams in zone coverage, of hoe vlot linebackers de breedte van het veld kunnen coveren. Elk tiende van een seconde is van belang.
Een tiende meer of minder op de 40-yard dash lijkt misschien niet zoveel, maar op het veld wordt dat schijnbaar kleine verschil uitvergroot. Battles tussen wide receivers en defensive backs zijn hier een goed voorbeeld van.
Bij wide receivers is het verschil tussen een 4.3 en een 4.4 gelijk aan een volledige beenlengte. Loopt een receiver een 4.3 en loopt de defensive back een 4.4 dan zou dat zich op het veld kunnen vertalen in separation tussen de receiver en de defensive back.
Wanneer de QB ziet dat zijn receiver erin is geslaagd een beenlengte afstand te nemen op de verdediger, wordt die receiver in zijn ogen een volwaardige passing optie. Als de DB op de hielen van zijn receiver zit, zou de QB kunnen twijfelen om de bal te passen. Een tiende van een seconde kan de quarterback in dit geval het nodige vertrouwen geven om die bal te gooien.
Plaatst de quarterback de bal goed, dan zorgt die eerdere separation ook voor een clean catch. De catch rate bij clean catches is hoger dan bij contested catches. Bij separation en een perfecte bal is de kans ook kleiner dat de wide receiver meteen wordt getackeld door de defensive back. De kans is dan ook groter om na de catch nog extra yards op te pikken.
Een tiende van een seconde kan dus een grote impact hebben op de draft-stock van een speler, maar ook op het verloop van een play en de wedstrijd. Daarom wordt er veel belang gehecht aan de tijd op een 40-yard dash.
