Aan wie hebben de New England Patriots hun dynastie eigenlijk te danken? Bill Belichick of Tom Brady? Of was het juist de dynamiek tussen de quarterback en de head coach die aan de basis lag van zes Super Bowl overwinningen?
Die stelling leidt tot intense debatten. Maar gebruikt men standbeelden als maatstaf om uit te maken wie het meeste bijdroeg aan die Patriots heerschappij, dan neemt Tom Brady de bovenhand. Want hij werd gehuldigd met een bronzen beeld aan het Gillette Stadium in Foxborough. Belichick kreeg geen standbeeld.
Een van de redenen dat Tom Brady vereeuwigd werd in het brons is dat hij doorheen zijn carrière 14 game winning drives in het postseason dirigeerde. Dat is het dubbele van eender welke quarterback dan ook. In het vierde quarter leek het alsof alles wat hij aanraakte, veranderde in goud.
De intensiteit en de vastberadenheid, zeker in het laatste kwartier van de wedstrijd, was out of this world. Het geheim? Vaak over het hoofd gezien worden.
De eerste drie jaar als Wolverine was hij QB2. Bij de University of Michigan moest Brady voor elke speelminuut vechten. Maar omdat hij van geen ophouden wist en zich bleef inzetten, mocht hij de laatste twee jaar van zijn college footballcarrière toch starten voor de Wolverines. Brady is die twijfel nooit vergeten.
En dan werd hij ook nog eens als 199ste in de zesde ronde van de draft gekozen door de New England Patriots. Opnieuw kreeg de jonge QB het gevoel dat hij iets moest bewijzen. Die mindset om zich constant te moeten bewijzen manifesteerde zich tijdens wedstrijden, trainingen, walkthroughs, film study sessions en in de gym. Hij kwam altijd als eerste binnen en vertrok ook altijd als laatst weer naar huis. Niemand werkte harder dan Brady.
TB12 legde de lat hoog. Voor zichzelf, maar ook voor zijn teammates. Brady was een voorbeeld voor de rest van de locker room. Verder kreeg hij ook geen superstar treatment. Hij liet zich net zoals de rest van het team even zwaar uitkafferen door Belichick. Ook dat verstevigde zijn rol als voorbeeld en als leider.
Als leider besefte hij ook dat het team altijd op de eerste plaats komt. Hij tekende daarom ook bewust voor een salaris dat ver onder het competitieve bedrag lag voor iemand met zijn palmares. Brady heeft doorheen de jaren, ruw geschat, $80.000.000 minder verdiend bij de Patriots dan hij er zou kunnen verdiend hebben. En net met behulp van die vrijwillige pay cuts konden de Patriots andere sleutelspelers ook blijven betalen.
Maar een hecht team alleen is niet genoeg om 19 jaar lang aan de absolute top te staan. Er is ook een plan van aanpak nodig op gameday. Gelukkig voor de Patriots wist Brady wat het gameplan van de defensie ging zijn nog voordat de bal werd gesnapt. Hij kende de taken van elke andere spelerpositie namelijk even goed als zijn eigen verantwoordelijkheden.
En omdat Brady met een snelle pre-snap scan en analyse vaak kon afleiden wat er stond te gebeuren, kon hij met audibles de taken van zijn receivers, running backs, tight ends en o-line optimaal herverdelen. Met zijn audibles aan de line of scrimmage wist hij de zwakke punten van de verdediging naar zijn hand te zetten.
Zijn teammates zagen hoe hij wedstrijden volledig onder controle had en haalden daar vertrouwen uit. Er wordt dan ook gezegd dat Brady’s aura de Patriots hielp om de wedstrijd al te winnen nog voor de aftrap. De quarterback maakte defensies nerveus met zijn zelfvertrouwen en de rust die hij uitstraalde. Nervositeit zorgt voor fouten, fouten die de wedstrijd dan uiteindelijk kunnen beslissen. Dat gebeurde ook tijdens de Super Bowl tegen de Atlanta Falcons in 2017.
Of Belichick zonder Brady evenveel had gewonnen, blijft een onbeantwoorde vraag. Wat wel vaststaat is dat toen de Patriots besloten om iemand in brons te gieten, het de quarterback werd. Het beeld aan Gillette is geen sluitend bewijs, maar het toont wel wie de franchise als gezicht van de bijna twee decennia lange dynastie ziet.
